z a r a w u t

        ผมชอบอารมณ์ภาพของหนังของหวังเจียเหว่ย หรือ Wong Kar Wai ตั้งแต่รู้จักครั้งแรกจากม้วนวิดีโอ Chungking Express ที่เพื่อนสาวที่ออฟฟิซเก่าสมัยยังอยูเมืองกรุงเอามาให้ยืม และอีกหลายๆม้วนหลายๆแผ่นที่ไปตามล่าหามาดูจากร้านวิดีโอบ้าง จากกะบะในคลองถมบ้าง สั่งจากเน็ตบ้าง โดยเฉพาะ Happy Together ชอบงานกำกับภาพของเรื่องนี้มาก ผู้กำกับคนนี้ได้ส่งอิทธิพลให้กับคอหนังอินดี้ทั่วโลกในฐานะ ผู้กำกับที่ทำหนังได้โคตรเหงา แถวๆ Exteen นี่ก็เชื่อว่ามีสาวกเฮียแกอยู่เป็นเข่ง แต่ผมไม่ค่อยอินกับงานยุคหลังๆอย่าง in the mood for love เท่าไหร่เลยพาลทำให้หมดความอยากดู 2046 ดองแผ่นไว้ชาติกว่าจนป่านนี้ยังไม่ได้หยิบมาดูเลย เพราะรู้สึกว่าพี่แกชักไปไกลจนเข้าไม่ถึงแล้ว แต่งานด้านภาพก็ยังคงอารมณ์สวยแบบเหงาๆเหมือนเดิม

        ตอนนี้เฮียแกก็ได้โกฮอลีวู๊ดไปเป็นที่เรียบร้อย งานชิ้นหลังสุด My Blueberry Nights ที่ร่วมงานกับดาราและทีมงานฮอลลีวู๊ดเต็มรูปแบบเฮียแกกลับมาได้ใจผมอีกครั้ง เรื่องนี้โหลดบิทมาดู ดูไปแปลซับไปได้ครึ่งเรื่องหมดไฟ จนป่านนี้ยังมีแค่ครึ่งเรื่องค้างอยู่ใน Thaisubtitle อยู่เลย 555  ใครอยากรู้จักผู้กำกับคนนี้มากกว่านี้แนะนำให้ไปหาดูกันเอาเอง ผู้กำกับภาพคู่ใจของเฮียหว่องยุครุ่งเรือง คือ คริสโตเฟอร์ ดอยด์ ซึ่งได้มีโอกาสมากำกับภาพให้หนังของเป็นเอก อยู่หลายเรื่องรวมไปถึง อินวิซิเบิ้ลเวฟที่มาถ่ายทำที่ภูเก็ตบ้านเราด้วย เสียดายที่ไม่มีโอกาสได้ไปด้อมๆมองๆดูการทำงานของป๋าแก ได้ข่าวว่าดิสต์แตกได้ใจ แต่งานของป๋าแกก็เป็นมวลสารที่ค้างคาอยู่ในหัวผมมาตลอด

        หลายครั้งที่ผมเดินอยู่ในย่านเมืองเก่าอย่างถนนถลางตอนกลางคืน ผมเห็นหลายๆมุมที่สามารถถ่ายภาพอารมณ์เหงาแบบสไตล์ป๋าดอยด์ได้ เคยอยากทำหนังสั้นโดยใช้แบคกราวด์เป็นย่านนี้ แต่ก็รอบทจากเพื่อนที่คุยๆกันมาร่วมปียังไม่ได้มาซักบรรทัด 555 ในคืนว่างๆคืนนึงที่ผมไปนั่งที่ร้านหนังสือ 2521 กับเพื่อนหลังเลิกงาน ถนนถลางวันนั้นเงียบมาก นานๆจะมีรถผ่านเข้ามาสักคัน จะมีก็แต่เสียงสัญญาณกันขโมยของรถคันนึงที่ดังอยู่ร่วมชั่วโมงโดยไม่มีวี่แววเจ้าของลงมาปิด บรรยากาศพาอารมณ์ให้เหงาได้ที่ ผมคว้ากล้องใส่เลนส์ 50 1.8 เดินไปเรื่อยๆ เก็บภาพในมุมที่ปรกติไม่ค่อยจะมีโอกาสได้มอง กลับมานั่งโปรเซสให้ใกล้เคียงกับภาพในความคิด จนได้ภาพออกมาชุดนึง ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเรียกว่าแนวอะไรดี....