z a r a w u t

เปิดร้านมาได้สองเดือน เจอปัญหาไปล้านอย่าง จนถึงตอนนี้ก็ยังงงๆตัวเองอยู่ว่าอะไรทำให้ตัดสินใจมาเปิดร้าน แล้วก็นั่งงงๆต่อไปว่าจะเอายังไงกับมันต่อไปดี

ย้อนไปเมื่อสามเดือนก่อน ที่เพื่อนโทรมาบอกว่ามีห้องว่างหน้ามหาลัยให้เช่า จังหวะนั้นก็เพิ่งนั่งคุยๆกับเพื่อนๆร่วมแก๊งมื้อค่ำว่าอยากเปิดร้านแบบนั่งกินนั่งคุยชิลๆบ้าง จะได้ไม่ต้องไปนั่งเสียตังค์ร้านคนอื่นทุกคืนแบบที่เป็นๆกันอยู่ ในเวลาเดียวกันไปรู้จักกับเพื่อนอีกคนในแก๊งถ่ายรูปที่บอกว่าทำอาหารเป็น รู้จักคนเยอะ ก็จับทั้งสองคนมาคุยแล้วก็ตกลงกันแบบใจง่ายว่าทำร้านกันเถอะ

ได้ร้านที่ว่ามาแบบในราคาค่าเช่าแสนแพง ที่แน่ๆแพงที่สุดในบรรดาร้านแถบนั้นทั้งหมด แม้กระทั้งร้านที่ใหญ่กว่าและมีห้องเยอะกว่า แถมมาพบทีหลังว่าหลังคารั่ว บันไดขึ้นดาดฟ้าไม่มี และปัญหาอีกฯลฯ แต่งร้านไปแบบคิดกันไปเรื่อย ผลก็คืองบบานปลายไปเกือบเท่าตัว เปิดร้านมาเดือนแรกโดยรวมก็แนวโน้มค่อนข้างดี มีเพื่อนๆหมุนเวียนกันมานั่ง ทำให้รายได้จัดว่าไม่ขี้เหร่เท่าไหร่ เพื่อนคนแรกทำน้ำกับขนม กับเพื่อนอีกคนทำอาหาร ส่วนผมก็ช่วยทำมันทั้งสองอย่าง ช่วงอาทิตย์แรกร่างกายยังปรับตัวกับการทำงานกะดึกไม่ทัน ไปนั่งหลับที่ออฟฟิซแทบทุกวัน แต่ก็พบกับปัญหาใหม่ว่า เวลาเปิดร้านค่อนข้างจะช้าถึงช้ามาก เพราะต่างคนต่างเลิกงานประจำกันช้า กว่าจะได้เปิดร้านกันจริงๆก็ปาเข้าไปสองทุ่ม แล้วก็ปิดเอาเที่ยงคืนถึงตีสองแล้วแต่ปริมาณลูกค้าแล้วก็อารมณ์เจ้าของร้าน ไอ้ที่คุยๆกันไว้ว่าจะทำนั่นทำนี่ เอาเข้าจริงแล้วก็ทำไม่ได้เสียส่วนใหญ่ ปัญหาอีกอย่างคือ การออกอาหารแต่ละจานช้าถึงช้ามาก เพราะคุณหุ้นส่วนทั้งสองส่วนใช้เวลาในการคิดก่อนทำค่อนข้างเยอะ คนเคยแต่นั่งสั่งอาหาร พอมาทำเองก็เก้ๆกังๆ กว่าจะออกไปได้แต่ละแก้ว แต่ละจาน ทำเอาลูกค้าทนรอไม่ไหวเดินออกไปกินร้านอื่นเสียหลายคน ไหนจะเรื่องปัญหาการเตรียมวัตถุดิบซึ่งพยายามจะจัดระเบียบแล้วก็ยังคุมไม่ได้คนทำอาหารใช้วัตถุดิบเปลืองมาก แถมซื้อมาเกินพอดี ทำให้เหลือทิ้งเสียเยอะ

ยังไม่ทันหมดเดือนแรก ปัญหาใหม่ก็เกิด เพื่อนคนที่สอง หายตัวไปเสียดื้อๆ ติดต่อไม่ได้ ที่ร้ายไปกว่านั้นคือ มันยังไม่จ่ายค่าหุ้นเลยซักแดง บอกให้ผมรูดบัตรซื้อของไปก่อนแล้วสิ้นเดือนจะมาจ่ายให้ บวกกับปัญหาส่วนตัวมันค่อนข้างเยอะ ซึ่งก็ส่อแววมาก่อนหน้านี้เป็นระยะ การหายตัวไปของมัน ก็เลยไม่เป็นที่นี่แปลกใจสักเท่าไหร่ แต่เสียความรู้สึกกันไปพอสมควร กับการหายตัวไปโดยไม่มีคำอธิบายใดๆ ผมก็เลยได้ภาระหนี้ก้อนใหม่มาโดยที่ไม่ได้ตั้งตัว จากเดิมที่มีเยอะอยู่แล้วก็เลยยิ่งเยอะเข้าไปใหญ่ ทำเอาเครียดไมเกรนจะขึ้นเอาอยู่หลายวัน ที่แย่ไปกว่านั้นคือ รายการอาหารในเมนูต้องหายไปกว่าครึ่งเพราะคนที่ต้องรับช่วงทำอาหารแทนคือผม แล้วผมก็ไม่สามารถทำแทนได้ทุกอย่าง

เดือนที่สองเริ่มต้นได้ไม่แย่นักแต่พอแตะกลางเดือนปัญหาใหม่ก็ตามมา มหาลัยเริ่มปิดเทอม จากเดิมที่แค่พอขายได้เท่าทุน กลายเป็นติดลบ ยังดีที่เรื่องการซื้อของสามารถคุมได้ดีขึ้น ของเสียน้อยลง แต่ปัญหาใหม่ก็ตามมาอีก คือ หนูมันเข้ามาแอบอยู่ในร้าน แล้วก็ช่วยชิมวัตถุดิบวันละอย่างสองอย่าง ก็เป็นอันต้องทิ้งไปหลายรายการ ถึงตอนนี้ยังหาทางจัดการกับมันไม่ได้เลย -_-'

ตลอดสองเดือนที่ผ่านมาก็ได้แต่หงุดหงิดกับการผลัดไปเรื่อยของเจ้าของบ้านเรื่องซ่อมหลังคา ทำบันได นัดเอาไว้ว่าจะมาทำก็ไม่เคยโผล่มา แต่วันเก็บค่าเช่าไม่เคยพลาด สุดท้ายยื่นคำขาดไปว่าถ้าหลังคายังไม่ซ่อมเดือนหน้าก็จะยังไม่จ่ายค่าเช่า นี่ก็ครบกำหนดจ่ายค่าเช่าอีกแล้ว แต่ในร้านก็ยังมีม่านน้ำตกอยู่เหมือนเดิม

อาทิตย์ก่อนเพิ่งจะได้ฤกษ์ติดชื่อร้าน หลังจากเกี่ยงกันเรื่องชื่อร้านมาตลอด หุ้นส่วนอีกคนก็ร้องจะให้ติดป้ายชื่อร้านให้ได้บอกที่ลูกค้าไม่มีเพราะไม่มีชื่อร้าน ฯลฯ จนสุดท้ายก็ตัดปัญหาให้มันตัดสินใจไปคนเดียวเลย ก็ได้ชื่อร้านมาว่า "ริมรั้ว" ก็ง่ายๆตรงๆ เพราะร้านอยู่หน้ารั้วมหาลัย ไม่ต้องคิดอะไรมาก

ก็ผ่านไปแล้วหนึ่งอาทิตย์ตั้งแต่ติดชื่อร้านมาลูกค้าก็ยังน้อยเหมือนเดิม ออกจะน้อยกว่าเดิมด้วยซ้ำ  -_-'