z a r a w u t

      เห็นผมหน้าตาโหดๆชั่วๆแบบนี้ ก่อนหน้าที่จะมาหมกมุ่นกับการถ่ายรูป ผมเคยมีงานอดิเรกที่เวลาหลายคนรับรู้ก็ต้องผงะ พร้อมกับพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า "กรูไม่เชื่อ" เจ้างานอดิเรกที่ว่านี้ก็คือ ถักโครเชต์ครับ แต่เดี๋ยวก่อน ไม่ใช่ถักโครเชต์ เสื้อลูกไม้ ที่ใส่ทิชชู่ แผ่นรองแก้ว หรืออะไรที่มันป้าๆชราภาพแบบนั้น แต่เป็นตุ๊กตาโครเชต์น่ารักคิกขุอะโนเนะ ขัดแย้งกับหน้าตาคนทำเป็นที่สุด เจ้าตุ๊กตาแบบนี้ภาษาในวงการเย็บปักถักร้อยโลกเขาเรียกมันว่า Amigurumi เข้าใจว่าเป็นภาษาญี่ปุ่น ในวิกีพีเดียแปลไว้ว่า ตุ๊กตาถักรูปสัตว์ตัวเล็กๆ ส่วนอุปกรณ์ที่ต้องใช้ทำไม่มีอะไรมาก แค่ไหมพรมจะเส้นเล็กหรือเส้นใหญ่ก็ขึ้นอยู่กับว่าอยากได้ตุ๊กตาขนาดไหน เข็มถัก ใยโพลีเอสเตอร์สำหรับยัดพุงพวกมัน ที่เหลือก็พวกอุปกรณ์ตกแต่งตามอัธยาศรัยส่วนใหญ่จะเป็นพวกลูกปัด ลูกตาปลอม ฯลฯ เป็นงานอดิเรกที่ฆ่าเวลาได้ดีนักแล ใครที่อกหัก รักคุด ตุ๊ดเมิน อยู่บ้านว่างๆคนเดียวแล้วจิตหงุดเงี้ยว แนะนำให้ลองถักดู ดีกว่าไปนอนมองเพดานน้ำตาไหลพรากเป็นไหนๆ

     เรื่องมันเริ่มต้นมาจากตอนนั้นมีแฟนเป็นตัวเป็นตน แล้วเกิดอารมณ์อยากทำอะไรให้คุณแฟนประทับใจบ้าง ตอนแรกจะทำตุ๊กตาผ้า ก็เลยไปขุดคุ้ยเว็ปพันทิพย์แถวๆห้องงานฝีมือ คุ้ยไปคุ้ยมาไป เจอชายหนุ่มหน้าตาไม่ได้โหดน้อยไปกว่าผมสักเท่าไหร่ทำตุ๊กตาโครเชต์จนโด่งดังเป็นไอด้อลประจำห้องให้สาวแก่แม่ม่ายในห้องงานฯกรี๊ดกันแทบสลบ แล้วคุณพี่คนนั้นเขาก็ลงวิธีถักเอาไว้เป็นเรื่องเป็นราว ก็เลยเกิดความอยากลองดูบ้าง กว่าจะได้ก็นั่งงงอยู่นาน แถมเจ้าหมีตัวแรกที่ทำออกมาอุบาทว์มาก แต่ก็ได้ให้คุณแฟนไปสมใจหมาย ถึงแม้หน้าตามันจะไม่น่าเอาไปอวดใครเท่าไหร่ เสร็จจากตรงนั้นก็ถักตัวเล็กตัวน้อยอีกสองสามตัวก็ไม่เห็นแววรุ่งก็เลยเบรคไว้ หันไปทำพวกกระเป๋าไหมพรมด้วยโครงรั้วบ้านขายอยู่พักใหญ่จนกระทั่งเจ้าของหมีตัวแรกที่ถัก หายไปจากชีวิต ก็เลยว่างมานั่งถักใหม่ คราวนี้ไม่รู้ด้วยความที่ว่างจัดหรือเพราะจิตตกจนถึงขั้นหมกมุ่น ก็เลยถักได้ดีกว่าคราวก่อน ยิ่งทำก็ยิ่งเพลินก็เลยถักออกมาอีกเรื่อยๆร่วมยี่สิบตัว แจกสาวไปบ้าง โดนแฮปไปบ้าง พอถึงจุดอิ่มตัวก็เริ่มรามือ หลังจากถ่ายทอดวิชาให้สาวๆไปร่วมยี่สิบคนก็เริ่มหมดไฟ แล้วก็ไม่ได้จับเข็มมาร่วมครึ่งปี

     เมื่อคืนไม่รู้มีอะไรดลใจให้หยิบกล่องอุปกรณ์เย็บปักถักร้อยมาเปิดดู (ใครจะไปเชื่อว่าผมมีกล่องอะไรแบบนี้เป็นของตัวเองด้วย ฟังดูชวนนิ้วก้อยกระดกเป็นที่สุด) เห็นขาหมีที่ถักค้างไว้ชี้โด่อยู่ในกล่อง ก็เลยหยิบมาถักต่อ ถักไปถักมาก็รู้สึกว่าเพลินดีเหมือนกันแฮะ ก็เลยเกิดความคิดว่าเอามาเขียนบล๊อกดีกว่าจะได้เป็นแรงจูงใจให้ฝึกวิชาไหมพรมขั้นที่สามต่อ คงต้องไปขุดหาวิธีถักมาเรียบเรียงใหม่ด้วยน่าจะดี วันนี้เลยเอาบรรดาลูกๆมาอวดก่อนละกันว่า ผู้ชายหน้าตาเต่าถุยแบบนี้ก็ทำงานคิกขุแบบนี้ได้เฟร้ย...